Τοπίο γυμνό, έρημο και ανελέητο.
Έδαφος σκληρό, βραχώδες και άνυδρο.
Ομίχλη πυκνή, μόνιμη και επιβλητική.
Σε αυτό το απόκοσμο περιβάλλον μια μεταλλική μήτρα,
κάποτε αυτοτελές τμήμα μιας εκτεταμένης βιομηχανικής εγκατάστασης,
τώρα μοναχικός φρουρός μιας ερειπωμένης γης.
Κάτι επιμένει να ζει.
Ένα φως μέσα στο τίποτα, ένα άσυλο, ένα καταφύγιο.
Η ομίχλη δεν υποχωρεί ποτέ σ’ εκείνο το σημείο.
Σαν να προστατεύει ή να φυλάει το μυστικό της δομής.
