Η κατοικία αναπτύσσεται πάνω στο έδαφος σαν ένας πίνακας ζωγραφικής που απέκτησε όγκο — ένας χώρος εικαστικός, κατασκευασμένος από χρώμα, φως και γραμμές. Η κατοικία λειτουργεί ως αρχιτεκτονικό ανάλογο της αφηρημένης τέχνης: μία σύνθεση από χωρικά πεδία που δεν υπακούουν σε τυποποιημένες διατάξεις συμμετρίας, αλλά συγκροτούνται μέσα από την ένταση, τη δυναμική ισορροπία και τη ροή των γεωμετρικών τους σχέσεων.
Η κατοικία λειτουργεί ως αρχιτεκτονικό ανάλογο της αφηρημένης τέχνης: μία σύνθεση από χωρικά πεδία που δεν υπακούουν σε τυποποιημένες διατάξεις συμμετρίας, αλλά συγκροτούνται μέσα από την ένταση, τη δυναμική ισορροπία και τη ροή των γεωμετρικών τους σχέσεων.
Χτισμένη σε ένα βραχώδες ύψωμα, με τη θάλασσα να γυαλίζει σαν απέραντο γαλάζιο φόντο, η κατοικία μοιάζει με γλυπτό που επικάθεται στο τοπίο, σαν ίχνος ανθρώπινης παρέμβασης πάνω στην ηρεμία του φυσικού κόσμου.
Κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης είναι το κλειστό αίθριο γύρω από το οποίο συγκεντρώνονται οι χώροι. Η διαγώνια δομή εντείνει την οπτική διάτρηση του εσωτερικού και εξωτερικού, ευνοεί την κίνηση του φωτός, κατευθύνοντας ταυτόχρονα το βλέμμα και το βήμα διαρκώς προς τα έξω.
Τα όρια μεταξύ κλειστού και ανοιχτού γίνονται ασαφή, καθώς αναιρείται η στερεότυπη εκδοχή κατοίκησης προς όφελος της αναζήτησης νέων μορφών και δυνατοτήτων.
