Το “Μουσείο Αλληγορίας της Φύσης” προσφέρει μια καθηλωτική εμπειρία στους επισκέπτες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να βιώσουν με πολυαισθητηριακά μέσα τις διάφορες πτυχές του πλανήτη και του φυσικού μας κόσμου. Το μουσείο βρίσκεται σε λοφώδη τοποθεσία εντός του λεκανοπεδίου των Αθηνών, σε πρώην λατομείο.
Αρχικά, ο επισκέπτης περιηγείται σε ένα εμπλουτισμένο περιβάλλον που εναρμονίζεται με το αττικό και μεσογειακό τοπίο. Ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος χώρου με τη διαμόρφωση ενός ανοιχτού, προσβάσιμου πάρκου, με οικολογικό χαρακτήρα, οδηγεί σταδιακά τον επισκέπτη από τη βουή της πόλης σε ένα ευχάριστο τοπίο τέρψης και χαλάρωσης.
Το πάρκο αποτελεί ένα φίλτρο πρασίνου, ένα ξέσπασμα αναψυχής για υπαίθριες δραστηριότητες, ένα δυναμικό σκηνικό που αλλάζει στις τέσσερις εποχές και έναν πόλο έλξης για τοπικές και υπερτοπικές χρήσεις.
Η λίμνη ως μια όαση, με τους καθρεπτισμούς και τις αντανακλάσεις του ουρανού, τονίζει τον κάθετο άξονα του τοπίου, μεγιστοποιώντας την αίσθηση του ανοιχτού χώρου.
Η τοποθέτηση ενός πλωτού διάδρομου επιτρέπει στους επισκέπτες να προσεγγίσουν περισσότερο από κάθε άλλη φορά το νερό της λίμνης και να τη διασχίσουν, ξεκινώντας ένα ρομαντικό ταξίδι στο χρόνο και στο χώρο αφού αποδεσμευτούν από το στέρεο έδαφος.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία είναι η νησίδα που δεσπόζει στο μέσο της λίμνης. Με τα γεφυράκια να την πλαισιώνουν, ενεργοποιείται και αναβαθμίζεται σε έναν πολυλειτουργικό και εντυπωσιακό δημόσιο χώρο.
Η πλατφόρμα θέασης που φαίνεται να προεξέχει, προβάλλει κομψά στην άκρη του κτιρίου και δίνει έμφαση στις τοπογραφικές αλλαγές. Βρισκόμενοι στην πλατφόρμα, οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν το γύρω τοπίο, ενώ δίνεται μια αίσθηση αιώρησης πάνω από το έδαφος. Δημιουργείται ένα ενεργό κενό που παρέχει έναν υπαίθριο χώρο στάσης και κίνησης.
Ως προέκταση του εδάφους, το τοπίο μετατρέπεται σταδιακά σε σκυρόδεμα (αρχιτεκτονική). Η αρχιτεκτονική είναι ένα μέσο για τη διαμόρφωση του τοπίου και το τοπίο είναι η συνέχεια της αρχιτεκτονικής. Το κτίριο μπορεί να θεωρηθεί από μόνο του ως έργο «land art».
Η στέγη, συνδυάζει το φυσικό τοπίο με μια εγκατάσταση από τεχνητά δέντρα ή λουλούδια σε υπερμεγέθεις προσομοιωμένες δομές. Αυτά τα τεχνητά δέντρα φέρουν ένα ευρύ φάσμα χαρακτηριστικών και λειτουργικότητας του δημόσιου χώρου: σκίαση κατά τη διάρκεια της ημέρας, παραγωγή ηλεκτρισμού με τα φωτοβολταϊκά πάνελ και φωτισμό τη νύχτα.
Η είσοδος δεν χρησιμεύει μόνο ως λειτουργική πρόσβαση και χώρος αναμονής αλλά και ως χώρος ατμοσφαιρικός. Το δέντρο στο αίθριο ψηλό και δυνατό, είναι ο σιωπηλός φίλος που συντροφεύει ήσυχα τους επισκέπτες όταν έρχονται και φεύγουν. Είναι ο φύλακας του μουσείου και ο οδηγός των επισκεπτών ώστε να επιστρέψουν στο σπίτι και στην αληθινή ζωή.
Η πρόσβαση στο ανώτερο επίπεδο γίνεται από το εσωτερικό του μουσείου, μέσω της ελικοειδούς ράμπας, της κλίμακας και του ανελκυστήρα του αιθρίου. και από το εξωτερικό μέσω της ράμπας αριστερά και των κλιμάκων δεξιά που ενσωματώνονται στη πλαγιά. Εκεί βρίσκεται ο πολυχώρος, «Το σπήλαιο του Πλάτωνα».
Στο μουσείο ο επισκέπτης θα βιώσει τις σαγηνευτικές εμπειρίες ενός μοναδικού αλληγορικού κόσμου που θα διεγείρει τις αισθήσεις του και θα αφυπνίσει το ενδιαφέρον του για το περιβάλλον, επηρεάζοντας θετικά την ψυχική κατάσταση του. Τα εκθέματα διακρίνονται στους κήπους των Ψηφιακών Μέσων (κόσμος εικονικής πραγματικότητας) και στους κήπος της Αλληγορίας της Φύσης (κόσμος των ψευδαισθήσεων).
Οι Κήποι των Ψηφιακών Μέσων “Digital Media Garden” ζωντανεύουν με εικονικές, φανταστικές και πραγματικές εμπειρίες από τη φύση, το ζωικό και φυτικό βασίλειο, από την προσέγγιση μιας βιώσιμης σχέσης μεταξύ αρχιτεκτονικών χώρων και φύσης. Οι Κήποι των Ψηφιακών Μέσων είναι μια φυσική διεπαφή για εκμάθηση, κοινή χρήση, δημιουργία και εμπειρία.
Οι κήποι της Αλληγορίας της Φύσης. Η Αρχιτεκτονική των χώρων αυτών, δημιουργείται από το φως, το οποίο μετατρέπεται σε δομικό υλικό. Ανύπαρκτοι χώροι εμφανίζονται από το πουθενά, μεταλλάσσονται και εξαφανίζονται. Από το άυλο δημιουργείται ένα μείγμα οπτικών, ηχητικών, πνευματικών ερεθισμάτων. Οι σκηνές, εικόνες, υφές, ήχοι, φωτισμοί και ειδικά εφέ υφαίνoυν μια αισθητηριακή υποκείμενη εμπειρία, με μια αίσθηση αλληλεπίδρασης, αφήγησης και κοινωνικής ατμόσφαιρας.
Το κοινό έδαφος για τους χώρους προφυσικών σκηνών είναι η πρόκληση της έννοιας της εσωτερικότητας και της εξωτερικότητας τόσο στην «Συνθήκη εκδήλωσης» όσο και στην «μη Συνθήκη εκδήλωσης». Δηλαδή τί συμβαίνει όταν λαμβάνει χώρα ένα γεγονός και τί συμβαίνει όταν δεν γίνεται τίποτα.
Το καφέ, στη μόνη ευθεία πορεία, στο μόνο ευθύ διάδρομο στην πτέρυγα με τους κυκλικούς φεγγίτες.
Αμφιθέατρο χωρητικότητας 515 θεατών
Το μουσείο έχει μορφή Καρστικών έγκοιλων και αίθουσες σαν καταβόθρες με πολύπλοκο προσανατολισμό που επιδιώκει να προσομοιάσει το σπήλαιο του Πλάτωνα.
Η σύλληψη της ιδέας έχει επιρροές από τις πνευματικές και καλλιτεχνικές αναζητήσεις δύο προσωπικοτήτων που προέρχονται από τον χώρο της φιλοσοφίας και της τέχνης, τον Πλάτωνα και τον Καντίνσκι.
Το θεωρητικό υπόβαθρο του σχεδιασμού εμπνέεται από τον Πλάτωνα, ο οποίος σκιαγραφεί την «Aλληγορία του σπηλαίου» στην «Πολιτεία» μέσα από την «Ιδέα του Αγαθού». Αδυνατεί όμως να εξηγήσει και να ορίσει αυτήν την ιδέα µε το λόγο. Η αλήθεια της είναι υπερφυσική και ο ανθρώπινος λόγος δεν μπορεί να τη συλλάβει. Γι’ αυτό επιχειρεί µε τρεις εικόνες να την «αποκαλύψει»: τις εικόνες του Ήλιου, της Γραµµής και του Σπηλαίου. Αποφεύγεται έτσι, ο δοκιμιακός λόγος και επιλέγεται ο συμβολικός, µε χαρακτήρα αλληγορικό.
Το σχεδιαστικό μέρος βασίζεται στον πίνακα του Καντίνσκι «Circles in a circle» (1923), ο οποίος παρομοίως κάνει χρήση τριών αντίστοιχων συμβολικών στοιχείων: Σημείο, Γραμμή, Κύκλος.
Μέσα στο μουσείο ο επισκέπτης ταξιδεύει εικονικά στο χώρο, το χρόνο και την κλίμακα. Ο σημερινός άνθρωπος αντιλαμβάνεται το φυσικό κόσμο ως μια πρώτη ύλη και τον μεταχειρίζεται σαν ένα άψυχο χρηστικό εργαλείο. Επιδίωξη της πρότασης είναι να υποκινήσει μια δυναμική, ώστε να διεγείρει στη συνείδηση μια επιθυμία για αυτομεταλλαγή. Η πρόταση οραματίζεται και ένα πεδίο ροών του τοπίου, ένα δυναμικό νέο τοπίο, μια διαπερατή πράσινη ζώνη στην οποία μπορούν να αναπτυχθούν ωσμωτικές σχέσεις από την πόλη προς το πάρκο.
